Team Timmerman bedwingt Alpe D’Huez

Donderdag 6 september om 11.00u stonden de laatste vier Team Timmerman leden klaar voor vertrek naar Frankrijk. De maandag en de dinsdag daarvoor waren de overige leden al aangekomen op Camping Le Chateau in Rochataillee.

De reis naar Frankrijk toe was al een happening. Vele redenen zijn hiervoor te bedenken, het mooie weer, de Nissan Qasqhai van Andy, de gezelligheid en openhartigheid van de passagiers, of wellicht de muziekkeuze. De laatste uurtjes hebben we lekker kunnen ‘knallen’ op Armin van Buuren. Maar vooral denk ik, dat wij  er gewoon heel veel zin in hadden. Het hele Team heeft een jaar lang toegewerkt naar deze komende vijf dagen. Met als hoogtepunt natuurlijk de Alpe d’Huez beklimmen op zondag.

Na een voorspoedige reis stond het hele team ons al op te wachten. Verbaasde, maar vooral blije gezichten dat we er al zo snel waren.  Even snel wat spullen in de caravan leggen en op naar het restaurant om een hapje te eten. Na het eerste slokje bier en een blik op de menukaart was de (mini) vakantie begonnen. Het eten was zo lekker dat Andy de ober nog even een compliment gaf. Maar wat hij nu precies gezegd had?? Mon fil???

Andy stond toch al in de picture, want vrijdag 7 september werd hij 42 jaar. Na wat felicitaties en gezang, gingen we over tot de orde van de dag. Fietsen! De verjaardag zou later deze dag nog wel weer terug komen. Agendapunt van vandaag was de beklimming van de Col de la Croix de Fer, in de Tour de France geclassificeerd als buitencategorie.

Na 10 kilometer klimmen hadden we een tussenstop voor een kop koffie. Stuk voor stuk waren we het er over eens dat dit een zeer mooie klim was. Tijdens het fietsen is het gewoon genieten van de mooie natuur om je heen. Na een minuut of 10 een gigantisch kabaal. Een straaljager vloog vlak over ons heen en maakte een scherpe bocht tussen twee bergen door. 2 collega straaljagers volgde zijn voorbeeld. En zo snel als het geluid er was, zo snel was het ook weer weg. We vervolgden onze weg en konden onze benen even stil houden, want er volgde een afdaling. Direct gevolgd door een zeer steil gedeelte. Na menig gevloek van sommige (of was het er maar een??) zakte het stijgingspercentage weer en kon het ritme weer gevonden worden. Langs het stuwmeer gekomen, waren we ook duidelijk voorbij de boomgrens. Op 1924 meter hoogte bevond zich links van ons de Col du Glandon, die lieten we dan ook letterlijk links liggen en klommen nog 2,5 kilometer door naar de top van de Croix de Fer. Het kruis was al duidelijk zichtbaar en dit was voor sommige een reden om er nog een sprintje uit te trekken, helaas voor Henk vergistte hij zich in de finish en kon Huib de 5e plek voor zich op eisen. Arjan, Ivo, Andy en Timo genoten op dat moment al van het uitzicht op 2068 meter hoogte. Niet veel later volgde ook El Pistolet (Robert), Rosanne,Ton en Harry. En hadden we er 30 kilometer klimmen opzitten.

Na wat cola,koffie, slap geouwehoer en uiteraard het fotomoment werd de afdaling ingezet. Onderweg nog even snel de Col du Glandon meepakken. Wederom een fotomoment. Een iemand weigerde dit, ik citeer ” dit telt niet”. We zullen geen namen noemen ,maar hij had als enige die dag het Team Timmerman tenue niet aan.

Met straaljagerachtige snelheid vlogen we naar beneden. Halverwege nog een klimmetje van 12% en daarna weer in de daalhouding. Bijna zonder te remmen fietsten we de camping op, waar een zeer verdiend biertje op ons stond te wachten. Mede door het mooie weer, werden we zeer gastvrij ontvangen  door het zwembad en het bubbelbad. Op deze manier kregen de beenspiertjes even rust.

Het avondeten was wederom een prooi voor mon fil. De spreekwoordelijke slagroom op de taart was deze keer een bananensplit met waxine lichtjes voor de jarige job ehh jarige Andy. De verjaardag werd voortgezet in de voortuin van mobile home nummer 55. Geheel TeamTimmerman was aanwezig om de 42 hiep hiep hoeraatjes te zingen voor de jarige.
’Le Patron’ Ivo nam het heft in handen om even te bespreken hoe we het zondag zouden gaan doen. Want 9-9-2012 was de grote dag. Praktische zaken werden besproken en de vertrektijd was vastgelegd. Daarna was het nog lang onrustig op camping Le Chateau.

Zaterdag 8 september was voor menigeen een rustdag. Een grote groep ging naar de plaatselijke markt. Robert,Rosanne,Ton,Andy en Timo pakten de ‘ijzeren ros’ om  nog even een ‘vlak’ stukje te fietsen. Via Bourg d’ Oissans richting Venosc. Robert had deze route de donderdag er voor al gedaan en verzekerde de rest dat het om het enige stukje vlak in het gebied ging. Vol vertrouwen reden we achter El Pistolet aan, waarna de wenkbrauwen na een kilometer of 20 lichtelijk begonnen te fronsen. Venosc bleek een pittoresk skidorp te zijn, en naar goed Frans gebruik liggen skidorpen altijd wat hoger. Bleek dat Robert uit de plaatselijke kerk een waxinelicht had ‘ geleend’ en nog even een euro moest gaan betalen. Na een verschrikkelijk smerig bakje koffie verlieten we Venosc, en terug naar de camping ging een stuk sneller. Hoe zou dat nu komen? Tijdens het wel verdiende biertje/wijntje na terugkomst op de camping werden de volg auto’s voor de grote dag in orde gemaakt. Iedereen kwam zijn spullen en etenswaar brengen naar de Mixt Creations bus, welke we boven op de top van de Alpe D’Huez zouden parkeren, zodat iedereen voedsel, drinken en extra kleding tot zijn beschikking had. De afspraak werd gemaakt om zondagmorgen om 7.30u te verzamelen voor het gezamenlijk vertrek naar de Alpe ( per fiets uiteraard, alsof we zondag al niet genoeg op de fiets zouden zitten.)

Tom, Ton, Ivo en Paul gingen per auto naar de Alpe D’Huez, zodat de rest onder het genot van een drankje zich mentaal konden gaan voorbereiden. Deze avond was het opvallend vroeger stil dan de voorgaande avonden.

Zondagmorgen, de meeste wekkers gingen tegelijk af om 6.00 uur. Gespannen gezichten, weinig eetlust, en opvallend veel toilet bezoeken, maar dat alles was logisch: dit was de grote dag, nu ging het echt gebeuren! Keurig om. 7.30 was iedereen op de centrale plaats op de camping. Even een foto en op weg naar de voet van de Alpe! Na een opwarm tochtje van een kleine 20 minuten kwamen we aan bij het parkeerterrein. Na veel knuffels, high fives en de laatste sanitaire stop was het zo ver: de beklimming van de Alpe D’Huez door Team Timmerman. Een ieder had zijn eigen streven. Zou het lukken? En misschien zelfs twee keer? Of drie? In ieder geval ging iedereen vol enthousiasme van start. El Postolet had zijn zinnen gezet op een persoonlijk record, en dat ging er dan ook finaal aan! 57.30 minuten in zijn tweede poging! En dan te bedenken dat het record staat op naam van Marco Pantani in 37 minuten met een lichte vorm van doping, mag dit met recht een wereld prestatie genoemd worden.

Uiteindelijk bleek dat de maanden lange voor bereiding zijn vruchten af wierp. Nagenoeg iedereen was binnen 1,5 uur boven. Voor bijna iedereen een motivatie om nog eens af te dalen voor een nieuwe klim. We hadden immers in Kroom BV een sponsor die 10 euro per keer beschikbaar stelde voor het KWF, en daar ging het uiteindelijk om.

Nadat de meesten voor de tweede keer boven kwamen ( en sommigen drie), werd om 13.15 verzameld op de top, zoals afgesproken. Door Paul werd een zeer emotionele kaart voor gelezen, geschreven door Heidi, wat iedereen diep raakte en ons nog meer deed beseffen waarvoor Team Timmerman is ontstaan en waar we ook voor staan! Een emotioneel, maar toch ook geweldig moment!

Na applaus en veel foto’s werd door sommigen opnieuw afgedaald om een nieuwe poging te wagen de Alpe te bedwingen. Uiteindelijk lukte het Nanda en Harry een keer, Huib, Henk, Ton en Rosanne twee keer, Ivo, Timo, en Andy drie keer, en El Pistolet en Arjan vijf keer, waarbij aangetekend dat Robert officieel vier keer naar boven is gegaan, maar daarbij ook twee keer is af gedaald om team leden welke op de berg stuk zaten weer naar boven te loodsen. Robert, groot respect voor jou!

Alle 11 fietsers zijn dus minimaal een keer aan de top gekomen. Dit geldt ook voor de 7 lopers. Een paar minuten nadat de fietsers voor de eerste keer omhoog gingen, vertrokken ook de lopers. Gerard had zijn zinnen gezet om twee keer aan de top te verschijnen. De eerste keer was hij boven met een tijd van 1 uur en 35 minuten!  Dit is net zoals eerder bij Robert vermeld, een wereldprestatie. Maar het bleef niet bij een keer, Gerard verscheen nogmaals aan de top. Paul, Audrey, Djuna, Ninja, Edwin en Ada  kwamen allemaal een keer boven op de Alpe d’Huez. Een topprestatie!

Iedereen mag trots zijn op wat hij of zij deze dag gedaan heeft. Symbolisch of niet, maar toen de laatste beklimming erop zat, begon het weer om te slaan. Rond 17.30u brak het los en begon het te onweren en te regenen. Het idee was om deze dag af te sluiten met een hapje en een drankje in de tuin van Mobile Home 55, wat toch al een beetje door ging als rond hang plek. Dit moest door het slechte weer nu wel overdekt gebeuren. Gelukkig had Andy nog steeds goede contacten met mon fil, dus mochten wij gebruik maken van de twee partytenten bij het restaurant. Door een ieder was er eten geregeld, o.a. heerlijke fruitsalade, stokbrood met satésaus , Franse kaas en worst en nog wat pizza’s via het restaurant.

Na wat heerlijke glaasjes wijn en bier nam captain Ivo het woord. Hij sprak een woord van dank voor de inzet van iedereen. Tevens gaf hij aan dat TeamTimmerman zeker door moet gaan en of wij na willen denken wat TeamTimmerman volgend jaar gaat doen. Hierna nam Ton even het woord om ook vooral Ivo te bedanken. Hij heeft met zijn enthousiasme en motivatie uiteindelijk Team Timmerman doen ontstaan, dus dat verdiende een zeer groot applaus. Hulde Ivo!
Na dit serieuze moment, gingen verbaal alle remmen los. Wat er toen allemaal verteld is , is met geen pen te beschrijven en met geen vinger te tikken. Het valt een beetje onder het genre, “je moet er bij geweest zijn”. Wat ik wel weet is dat we enorm gelachen hebben om een tak met drie slippers… Nou dan weet u het wel…..

Rond een uur of tien kwam er een eind aan het diner en werd er in oa Mobile Home 55 een kleine after party gehouden. De restjes moesten tenslotte nog op gemaakt worden.
Ja en dan is het weer tijd om de spullen te pakken, want voor een aantal vangt de terugreis maandag weer aan. De laatste nacht in onze Mobile Home, was het moeilijk om de slaap te vatten. Niet zo heel gek, na zo’ n sportieve, emotionele en hilarische dag. Toch ging de wekker weer om 06.00u. Het laatste ontbijt in Frankrijk, nog snel even de laatste dingen pakken en dan is het toch echt voorbij.

Als een echt Team stonden er al heel veel mensen te wachten om Andy, Tom, Rosanne, Timo, Robert, Arjan en Ton om 7.00 uur uit te zwaaien.  Of was iedereen aanwezig om zeker te weten dat wij wel echt weg gingen, we zullen het waarschijnlijk wel nooit weten… Wat wel als een paal boven water staat is, dat het een: fantastisch, geweldig, sportief, emotioneel, grappig, saamhorig en zeer gezellig TeamTimmermanweekend is geweest.
De terugreis in de Nissan Qashqai was weer een muzikaal feest. De ouverture was voor de Dire Straits, tussendoor nog even kort Marc Anthony, Kenny G. Prince (Iets te lang) en weer eindigen met Armin van Buuren. Chauffeur Tom bracht nog even wat onnodige spanning mee, door te testen of de benzine meter wel zou kunnen kloppen. Na eerdere waarschuwingen van Andy dat de meter wel degelijk  in orde was, wachtte Tom tot het laatste moment met tanken, waardoor wij genoodzaakt waren om met 21 km op de teller de snelweg te verlaten en in het Vlaamse land op zoek te gaan naar een tankstation. Gelukkig vonden we die in een dorp waarvan we de naam en het tankstation snel willen en zullen vergeten. Nog nooit hebben we zulke smerige koffie gedronken, maar de volle tank vergoedde veel! Rond half zes kon de DJ zijn rust pakken, want we waren weer op onze eindbestemming. Een paar dagen na thuiskomst waren alle foto’ s al digitaal beschikbaar en kon het nagenieten beginnen.

Waar we supertrots op kunnen zijn is het bedrag dat we tot nu toe binnen hebben gehaald. Ons streefbedrag was  vast gesteld op €7000, maar op het moment van schrijven zitten we al op ruim € 8000!!! Ook hier overtreffen wij ons zelf. Alle leden van TeamTimmerman zijn een ervaring rijker en mogen trots zijn op zichzelf.

Via deze weg willen wij alle sponsoren bedanken. Mede dankzij hun inzet was TeamTimmerman een opvallende verschijning in de Alpen. Ook een dankwoord voor iedereen die een donatie hebben gedaan op www.staoptegenkanker.nl/teamtimmerman. Door jullie is er weer geld beschikbaar gekomen om de vreselijke ziekte kanker een halt toe te roepen. TeamTimmerman zal zich blijven inzetten voor goede doelen.

Like onze facebookpagina en blijf op de hoogte: http://www.facebook.com/teamtimmerman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *